مگسی را کشتم

نه به این جرم که حیوان پلیذی ست، بد است

و نه چون نسبت سودش به ضرر یک به صد است

طفل معصوم به دور سر من می چرخید

به خیالش قندم

یا که چون اغذیه ی مشهورش

تا به این حد گندم!

ای دوصد نور به قبرش بارد

مگس خوبی بود ...

من به این جرم که از یاد تو بیرونم کرد،

مگسی را کشتم! ...

زنده یاد حسین پناهی

ما رفیقی داشتیم عزیز. کسی که ادعا می کرد دوست گرمابه و گلستان ماست. و ما نیز.

دوستی که برایش خیلی مهم بود همیشه درست رفتار کند. اینکه دیگران او را به حق شناسی و درستی یاد کنند. در نوع خودش رفتارش محترمانه، منطقی و اصولی بود. و در واقع تلاش زیادی می کرد که اینگونه باشد فارغ از اینکه دیگران چقدر آن را درک کنند یا با روش و منش او موافق باشند.

ما البته گاهی معنای رفتارهایش را نمی فهمیدیم ولی به حرمت رفاقت دیرینه می گذاشتیم به حساب خوب بودنش.

مدتی بود که روابط کمرنگ شده بود و از هم بی خبر مانده بودیم. چندی پیش این دوست زنگ زد و ما را به مراسم مهم فارغ التحصیلی خود دعوت کرد. گفت که با خودش فکر کرده نامردی ست اگر ما را خبر نکند چون بالاخره روزی روزگاری نان و نمکی باهم خورده ایم و به سر هم قسمی.

خب علی الظاهر که این رفتار درست از آن انسان درست کاملا انتظار می رفته؛ اما وقتی بدانید تماس ایشان چهارشنبه شبی بوده که مراسم پنجشنبه بعد از ظهر برگزار می شده و البته شهر تحصیل ایشان تا شهر زندگی ما فاصله هفت هشت ساعته داشته آن موقع چه فکری می کنید؟!

به نظر من اینکه انسان به هر روشی کار خودش را برای خودش موجه کند دلیل بر درست بودن آن رفتار نیست.
اینکه او هرشب بتواند به خود یادآوری کند من به فلانی خبر دادم که مراسمی هست هرگز این واقعیت که فلانی در مراسم حاضر نبود را تغییر نمی دهد.

دعوتی که او کرد مرا از نظر او سلب اتهام نامردی بود ولی از نظر من توجیهی بی ارزش است که فقط و فقط خودش را می تواند با آن قانع کند. من علی رغم اینکه آرزو داشتم در آن مراسم حاضر باشم هرگز فرصت نکردم خودم را به آنجا برسانم ولی می دانم که او تا ابد مدعی خواهد بود که من بهت گفتم!

ما رفیقی داشتیم عزیز...

الارهاب

انا مسلم ; انا ضده!

Give us a call when you come back to Iran

Reza and I are waiting to see you

Good luck on your trip

and see you soon

یک دقیقه طول می کشد که یک فرد خاص را پیدا کنید، 

یک ساعت طول می کشد که او را تحسین کنید، 

یک روز تا دوستش بدارید 

و یک عمر تا فراموشش کنید

رضا چند بار بهت زنگ زد خاموش بودی.

می خواست باهات حرف بزنه.

اسمسای منم همش میره روی پندینگ.

روشن کردی یه خبری بده لطفا.

امروز از دوستی قدیمی در شهرستان اسمسی به دستم رسید. شعر کوتاهی بود.

خواندم. تعجب کردم و پرسیدم: این شعر از کجاته؟

گفت: یه اسمس عمومی بود که همینجوری برام رسید دیدم قشنگه برات فرستادم.

براش زدم: این شعر رو من سرودم اسفند ۸۷!

اسمس های امروزی همان شعر پشت کامیون های دیروزی هستند...

زندگی با زن شروع می شود و مردن با مرد ...

پ.ن: وقتی خشمت فروکش کرد منتظرت خواهم بود تا به سکوت هم گوش کنیم ...

قند. وقتی قند خون بالا بره و دیابتی بشی حتی یه زخم کوچیک میتونه کشنده باشه. یه زخم کوچیک که خوب نمیشه. انقدر خوب نمیشه که عفونت می کنه و آخرش میکشتت.

مثل عاشقی. وقتی دچار بشی رخنه می کنه توی خونت. شاید سعی کنی پرهیز کنی یا حتی انسولینشو تزریق کنی ولی بالاخره یه جات زخم میشه... و دلت عفونت می کنه... و اگر یه تیکه از وجودتو قطع نکنی میمیری...

بیخود نیست که میگن عشق شیرینه!

پ.ن: و من انگار که دیگر عاشق نمی شوم ...

شانزدهم آذر به انقلاب ختم می شود.
ادامه انقلاب به آزادی می رسد.
اما تا رسیدن به خود تندیس آزادی باید همچنان ادامه داد.
جمهوری اسلامی با آزادی  فاصله دارد.
در حالیکه در ظاهر با هم در یک امتداد هستند اما فاصله مطمئنی باهم دارند.
جمهوری اسلامی با رسیدن به خیابان رودکی تمام می شود اما آزادی همچنان ادامه دارد. انگار که جمهوری اسلامی تمام توانش در همراهی با آزادی تا همان رودکی بوده است.
ملت خیابان کوتاهی است که با رسیدن به خیابان جمهوری اسلامی پایان می پذیرد.
اگر از انقلاب به آزادی و جمهوری اسلامی بخواهید برسید٬ مسیرها در تضاد با یکدیگر هستند.
برای رسیدن به آزادی باید انقلاب را ادامه داد و برای رسیدن به جمهوری اسلامی باید از آزادی و انقلاب فاصله گرفته و انقلاب را رو به پایین رفت.
خیابان ایران هم خیابانی است که فقط عده ای خاص با عقایدی خاصتر در آن جای دارند. پاسداران همان سلطنت آباد سابق است. فقط اسمش عوض شده.
جهت همان جهت و شیب همان شیب است.
خیابان نبرد به پیروزی می رسد. خیابان پیروزی که ابتدای آن میدان شهداست.
و برای رسیدن به فرجام از هنگام باید رفت.